Abschied vom Klavier

Het zal de leeftijd zijn, maar er zijn zo van die gebeurtenissen in je leven die je even terugbrengen naar vroeger. Dat verleden dat, naarmate je ouder wordt, steeds langer wordt. Het moet zo rond 1989 / 1990 zijn geweest dat ik begon aan mijn conservatoriumopleiding. Het was een mooie tijd waar ik nog met veel plezier aan terugdenk. Het was geen makkelijke tijd, maar vooral omdat ik leefde in de overtreffende trap van de liefde, vaak onbeantwoord, zelden onoprecht.

Naast de romantische liefde had ik ook veel liefde ontwikkeld voor de piano. Er heeft bij ons thuis altijd een piano gestaan en daar kroop ik als kind spontaner achter dan dat ik mijn trombone ter hand nam om te studeren. Ik vond het heerlijk om te spelen, maar hield niet van studeren … en eigenlijk nog steeds niet. De intuïtieve manier van leven past mij veel beter en maakt me een stuk gelukkiger.

Een van de stomste fouten die ik dan ook maakte toen ik mijn eerste les ‘bijvak piano’ kreeg in mijn eerste jaar aan het conservatorium, was door aan te geven dat ik wel beter piano wilde leren spelen. Dat liet mijn, overigens zeer vriendelijke, pianoleraar zich niet twee keer zeggen en haalde direct een etudeboek van de Oostenrijkse componist, pianist en pianopedagoog Carl Czerny uit zijn tas. Czerny had nog les gekregen van Ludwig van Beethoven, wiens pianomuziek nog dagelijks mijn gehoor bereikt, maar van Czerny heb ik nooit leren houden.

Ik kan me nog goed de overgangstentamens herinneren van het bijvak piano. Waar ik bij mijn trombone tentamens drie achteroverleunende, licht verveelde oude mannen uit het Koninklijk Concertgebouworkest trof in een van de zaaltjes van het gebouw aan de Van Baerlestraat, zo zaten er minimaal tien, druk schrijvende bijvak piano docenten, rechtop achter een lange tafel bij mijn piano tentamens. Een ding was duidelijk. Deze mensen namen zichzelf zeer serieus.

Zelfs het ‘juryberaad’ na mijn ‘performance’ duurde eng lang. Ook dit was ik niet gewend van mijn trombone tentamens, waar men mij direct na mijn optreden feliciteerde en mij een goede zomer wenste. Nee, hier werd serieus vergaderd en mijn piano skills zwaar onder de loep genomen. Voor wie mij kent, weet dat ik hier iets tegenover moest stellen. En zo geschiede.

Na twee jaar zwoegen, vervelende vingeroefeningen en verplichte vingerzettingen kwam mijn afsluitende bijvak piano examen in zicht. Het programma was bepaald, maar ik had een toegift ingestudeerd die ik niet had besproken met mijn docent. Aan het einde van het examen kondigde ik als uitsmijter de wals in F-groot van Ludwig van Beethoven aan met de welluidende titel Abschied vom Klavier.

Een nogal lange inleiding voor mijn Abschied vom Klavier moment van gisteren. Hiervoor neem ik u even mee terug naar 24 december 2020. Het was coronatijd en volgens mij was de landelijke lockdown weer verlengd. Maar veel belangrijker, het was mijn 50e verjaardag. Het grote feest dat ik in petto had, kon ik helaas niet organiseren, maar een klein feestje met wat hechte vrienden zat er gelukkig wel in. Rond 22.00 ’s avonds werd er aangebeld en stond mijn goede, oude vriend René van Beeck op mijn stoep … met piano!!

Mijn goede, lieve vrienden hadden geld bijeen gebracht om een grote wens van mij in vervulling te laten gaan. Ruim vijf jaar lang hebben we nu met zeer veel plezier gespeeld op dit prachtige instrument. Eerlijkheidshalve gebiedt het mij te zeggen dat het vooral mijn zoon is en is geweest die speelde. Omdat appels nooit ver van de boom vallen, herken ik in hem mijn eigen intuïtieve manier van leven. Er was wat teleurstelling toen hij ooit aangaf geen zin meer te hebben in pianoles, maar ik wist dat het stoppen met pianoles zijn lol in het pianospelen alleen maar zou versterken. En ik kreeg gelijk.

Toen hij onlangs aangaf wel een nieuwe, iets betere piano te willen hebben, heb ik direct contact gezocht met René. René en ik kennen elkaar al heel lang uit het muziekleven. Ooit speelden we samen in de musical ‘Guys & Dolls’ in de Kleine Komedie in Amsterdam en leverde hij in 2012 de prachtige vleugel in mijn toenmalige Bethany’s Jazz Club. Als wij elkaar zien, hebben we het eigenlijk weinig over muziek, maar vooral over politiek, de toestand in de wereld en natuurlijk over de liefde.

Gistermiddag belde René weer aan. Ditmaal met de prachtige, zwart hoogglans August Förster piano die Laurens vorige week had uitgezocht in de pianozaak van René in Amsterdam. Een gedenkwaardige dag, waarop René en ik koffiedronken, de geopolitiek en de liefde bespraken en Laurens zich tegoed deed aan alle prachtige piano’s en vleugels die René heeft staan. Hij heeft hem zelf gekocht en is supertrots op dit mooie bezit. En ik ben natuurlijk supertrots op hem!

Zo blijkt maar weer eens dat afscheid van het oude, weer ruimte biedt voor het nieuwe. De oude piano krijgt een mooie, nieuwe plek bij mensen die op zoek waren naar hun eerste piano en hier wordt weer naar hartenlust gespeeld. Ik dank René voor zijn service en zijn vriendschap. Je hebt weer een aantal mensen zeer gelukkig gemaakt!